บทที่ 6 บทที่ 5 กลิ่นคุ้นเคย
บทที่ 5 กลิ่นคุ้นเคย
“ผู้หญิงคนนั้นลาออกไปแล้วจริง ๆ ครับ และเรื่องที่เธอมีสามีเป็นเรื่องจริง” นันท์เข้ามารายงานหลังจากที่กุณณกันต์ผิดหวังจากข่าวที่อริษามารายงาน
“สงสัยฉันคงคิดมากไป ออกไปเถอะ แล้วที่ไปฮ่องกงก็เลื่อนเข้าวันมาได้เลยนะ” เลขาหนุ่มค้อมหัวให้กับเจ้านายก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปและสวนกับเลขาสาวที่กำลังหอบแฟ้มงานเข้ามาในห้อง
“คุณนันท์เมื่อครู่ภรรยาโทรมาบอกว่าลูกชายคุณไม่สบายนะคะรีบโทรกลับเถอะค่ะ” อริษาบอกเสียงเบา ก่อนจะเดินหอบแฟ้มมาวางไว้บนโต๊ะทำงานเจ้านายหนุ่ม
“วันนี้ทางบัญชีมีเอกสารวางให้อนุมัติสิบรายการค่ะ” แฟ้มลำดับที่หนึ่งถูกวางไว้ตรงหน้าชายหนุ่ม
“จัดกระเป๋าหรือยัง” อริษาที่กำลังกวาดตามองเอกสารในมือถึงกับเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเจ้านายที่ถามประโยคนั้นกับเธอ
“เงียบแบบนี้แสดงว่าไม่ได้เปิดอ่านข้อความผม”
“ขอโทษด้วยค่ะ วันนี้ริษาไม่ได้จับโทรศัพท์เลย”
“ไปฮ่องกงพรุ่งนี้”
“อ๋อ รับทราบค่ะ”
กุณณกันต์พยักหน้าและตวัดลายมือชื่อลงไปบนกระดาษโดยไม่ได้อ่านแม้สักนิด
“อนุมัติรอบนี้สิบล้านนะคะ รบกวนดูหน่อยเถอะค่ะ” อริษาผายมือไปยังรายละเอียดย่อหน้าที่สามในกระดาษ
มันแน่นอนที่หากเป็นคนอื่นคงจะดีใจที่เจ้านายไว้ใจตัวเองขนาดนี้ เพราะกระดาษทุกแผ่นที่เข้ามาถึงเจ้านายได้จะต้องผ่านมาเลขาแล้วทั้งสิ้น
“ตรงไหน?” กุณณกันต์ควงปากกาในมือเล่นและขยับขาเลื่อนเก้าอี้ที่นั่งอยู่ให้ออกห่างโต๊ะทำงานมาหน่อย
“นี่ค่ะ” เลขาสาวผายมือทั้งมือวางไปบนกระดาษ แต่เจ้านายเธอกลับคลึงหัวตาเสียอย่างนั้น
“มาชี้สิ” เลขาสาวพยักหน้ารับทราบและเดินเข้ามาใกล้ร่างสูงของเจ้านาย
“ตรงนี้ค่ะ บรรทัดที่ห้าย่อหน้าที่สองค่ะ” ร่างบางระหงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้เจ้านายหนุ่มปลายนิ้วชี้ที่เล็บมือเคลือบทาด้วยสีเนื้อยิ่งขับให้มือเล็ก ๆ นั่นขาวสะอาดตา
“อืม” เสียงเข้มครางรับในลำคอแต่นั่นก็ทำให้อริษาตัวแข็งไป เพราะแขนเสื้อสูทของเจ้านายเสียดสีกับเนื้อตัวเธอแล้ว
“ขอโทษค่ะ เชิญคุณกันต์เซ็นได้เลยค่ะริษาจะได้ไปส่งแผนกบัญชีต่อค่ะ” ราวกับแตะต้องของร้อนอริษาผละออกกลับไปยืนที่เดิม วงแขนของเธอร้อนผ่าว
แต่กุณณกันต์หรี่สายตามองเธอแทน อริษาเลิกคิ้วขึ้นไม่เข้าใจว่าเจ้านายมองหน้าเธอด้วยสายตาที่มีแต่คำถามทำไมกัน
“ผมไม่ได้กลิ่นน้ำหอมคุณนานแล้ว วันนี้ฉีดก็สดชื่นดีนะ” อริษาถึงบางอ้อและส่งยิ้มให้เจ้านาย
“ไม่ได้ฉีดนานเป็นเดือนแล้วค่ะ วันนี้นึกครึ้มเสียดายเลยขุดมาฉีดหน่อยค่ะ”
กุณณกันต์มุ่นคิ้วก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ และจัดการธุระที่เลขาต้องการจากเขาให้เสร็จเป็นลำดับต่อไป เมื่อเรียบร้อยแล้วอริษาก็ค้อมหัวและบอกลาเขาในทันที
“ริษาถ้าเสร็จงานแล้วก็กลับไปเก็บของมานอนที่ห้องผมได้เลยนะ ตอนเช้าคุณจะได้ไม่ต้องเดินทางมาหาผมแต่เช้า”
“รับทราบค่าาา”
ดวงตาคมเข้มจ้องมองแผ่นหลังบอบบางที่เดินหอบแฟ้มเป็นสิบ ๆ อันออกไปนอกห้อง ชายหนุ่มยกนิ้วมือแตะปลายจมูกตัวเองก่อนจะหลับตาลงและสูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ ทีหนึ่ง
กลิ่นน้ำหอมกลิ่นนี้มันคล้ายกับผู้หญิงในค่ำคืนที่เขาไม่เคยลืมเลือนนั่นเลยสักครั้ง หัวใจแกร่งวูบไหว ก่อนจะหัวเราะออกมากับความคิดทึ่ม ๆ ของตัวเอง และนักธุรกิจหนุ่มก็ตั้งใจทำงานต่อไป เพราะเขาจะต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จก่อนจะบินไปต่างประเทศในวันพรุ่งนี้
